[ภักดี! ผู้ฝึกหัดหมายเลข 338 ซูอา!]

ในการฝึกทหารพื้นฐาน การพกอุปกรณ์คนเดียวและเคลื่อนขบวนเป็นเรื่องไม่ง่าย ตอนหายใจติดขัดและลำบาก ทหารฝึกคนหนึ่งพยายามช่วยถือถังน้ำให้ฉัน แน่นอนว่าฉันซาบซึ้งมาก แต่ก็รู้สึกอับอายในใจว่าจะมีประโยชน์ในกองทัพหรือไม่ อย่างไรก็ตาม เพื่อนรบคนหนึ่งกล่าวว่า “เพื่อนร่วมรบมีไว้เพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปด้วยกัน เพื่อที่พวกเราจะยืนเคียงข้างกันและสู้” ฉันพยักหน้า ตั้งแต่นั้นมาผมพยายามเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป และไม่ขัดขืนต่อการขอความช่วยเหลือ และบางครั้งฉันก็ยื่นมือไปช่วยคนอื่น

การเอาชนะขีดจำกัดทางร่างกายและเรียนรู้จิตวิญญาณของการอยู่ร่วมกันในการฝึกฝน ทำให้ฉันได้เห็นคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต ในการแสดง ฉันจะร่วมงานกับผู้คนรอบข้างเพื่อสร้างผลงานที่ดี