ฉันพยายามมองร่างกายของตัวเองเหมือนเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งทุกครั้งที่ขึ้นเวที ผ่านศิลปะการฝึกอย่างเทควันโด เคนโด มวย และการเต้นรำ ประสบการณ์ที่สั่งสมมาด้านประสาทสัมผัสได้กลายเป็นพื้นฐานที่มั่นคงและเป็นเครื่องมือสำหรับการแสดงออกอย่างอิสระ การฝึกที่สั่งสมเพื่อปกป้องร่างกายและความสามารถในการควบคุมที่ได้จากการฝึก และความสามารถในการ spontaneous ในท่าทางที่ปรากฏขึ้นทำให้จังหวะใหม่เกิดขึ้นบนเวที

ช่วงเวลาที่ฉันอยากยึดมั่นมากที่สุดในฐานะนักแสดงคือช่วงที่ภายในของตัวละครถูกสั่นสะเทือนไหวอย่างอ่อนไหวที่สุด ฉันอยากแบ่งปันคลื่นอารมณ์เล็กๆ กับผู้ชมราวกับหายใจร่วมกัน ไม่ใช่只是“นักแสดงที่แสดง” แต่คือ“นักแสดงที่มีชีวิตร่วมกับตัวละครไปด้วยกัน”

บนเวทีฉันไม่ซ่อนบุคลิกหรือต่อมความสามารถของตนเอง แต่ฉันมุ่งที่จะให้ความเคารพต่อจังหวะของผลงานและสีสันของตัวละคร ลงลึกตัวเองลงในผลงาน นั่นคือเส้นทางที่ฉันมองเห็นสำหรับนักแสดงและทัศนคติที่ฉันอยากจะสืบสานต่อไป