มีสองช่วงเวลาที่ทำให้มีความฝันในการแสดงออกมาชัดเจน ก่อนอื่นคือการดูภาพยนตร์ Black Swan ซึ่งทำให้ฉันประทับใจมากกับโลกภายในที่วุ่นวายของนิน่าและความสุดขีดของศิลปะที่แตะต้องกับความบ้าคลั่งอย่างถึงพริกถึงขิง และทำให้ฉันอยากทำงานแบบนี้

ช่วงที่สองคือดูละคร It’s Okay Not to Be Okay whichทำให้ฉันจริงจังกับการฝันการแสดง ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก การดูงานที่มุ่งเน้นสุขภาพจิตช่วยให้ฉันเอาใจเข้าไปอยู่กับตัวละคร เข้าใจและร้องไห้ไปกับพวกเขาและได้รับความปลอบโยนลึกๆ ทำให้ฉันตระหนักว่าการแสดงสามารถทำให้ผู้ชมยิ้มได้ด้วยเรื่องเล็กๆ และให้พลังที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง และฉันอยากเป็นคนที่หยิบยื่นความประทับใจให้กับผู้อื่นเช่นกัน

ผ่านมา 4 ปีแล้วนับตั้งแต่เริ่มแสดง ความยากยิ่งขึ้นเมื่อทำไปเรื่อยๆ การแสดงซับซ้อนและเจ็บปวดมากขึ้นเมื่อคุณเจาะลึก แต่ฉันจะไม่หยุดก้าวไปข้างหน้า และฝึกฝนเพื่อทำให้ชีวิตของตัวละครชัดเจนขึ้นและลึกซึ้งขึ้น

ในละครเรื่อง “เมาแล้วไม่เมา” ที่ฉันได้สัมผัสโลกภายในของตัวละครที่เสียสามีไป ฉันสะสมประสบการณ์มากขึ้น นอกจากนี้ยังแสดงความขัดแย้งในบริบทของปัญหาสิ่งแวดล้อมและพันธกิจวิชาชีพในละครเรื่อง “บทความชิ้นนี้คือขยะ”

คติประจำใจของฉันคือ “ถ้าคิดว่าทำได้ ก็ทำได้!” ฉันมีความมุ่งมั่นและพลังในการลงมือทำจนเห็นผล ในฐานะนักแสดงฉันตระหนักถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบอย่างมาก และไม่ว่าวิธีการจะเป็นอย่างไร ฉันจะเป็นนักแสดงที่สามารถแสดงผลลัพธ์ให้เห็น