สวัสดีครับ ผมยุคอึนยง

เมื่อสมัยมัธยม ผมได้มีประสบการณ์แรกในการแสดงผ่านเอเจนซี่ที่มีส่วนร่วมในการผลิตละคร ซีรี่ย์ภาพยนตร์ และโฆษณา ในตอนนั้นผมเป็นนักเรียนที่สนใจดนตรีมากกว่าการแสดง จึงตัดสินใจเลือกเส้นทางดนตรีแทนการแสดงและในกระบวนการนั้น ผมสะสมประสบการณ์ทางศิลปะมากมายและต่อยอดการเดินทางเพื่อค้นหาตัวเองที่แท้จริง

เมื่อเวลาผ่านไปถึงช่วงกลางทศวรรษที่สอง ผมเลือกไปเรียนต่อที่สถาบันเองและกลับมาฝึกการแสดงอีกประมาณ 9 เดือน ในช่วงแรกๆ ความชวนชาของผู้คนรอบข้างเป็นจุดเริ่มต้น แต่เหตุผลที่ใหญ่กว่าคือความต้องการช่องทางใหม่ในการแสดงออกและระบายอารมณ์จากลึกๆ ในใจ เนื่องจากผมมีนิสัยซ่อนอารมณ์ตั้งแต่อายุยี่สิบ ผมพบว่า “การแสดง” เป็นศิลปะที่สามารถถ่ายทอดชีวิตและอารมณ์ของตัวละครออกมาได้อย่างจริงใจ และสำหรับผม ดนตรีคือการเล่าเรื่อง ส่วนการแสดงคือศิลปะที่ทำให้ผมได้สัมผัสชีวิตอีกชีวิตหนึ่งที่อยู่นอกกรอบตัวตนของผม

ผมไม่อยากเป็นศิลปินที่ผ่านไปเฉยๆ แต่ผมอยากเป็นศิลปินที่สาธารณชนอยากรู้จักมานานและอยากทำความรู้จักต่อไป ผมจะเริ่มจากตัวเองในฐานะตัวละครและเป็นคนที่ถ่ายทอดอารมณ์ต่างๆ อย่างจริงจังในตัวละครนั้นๆ