1. เรียนละครที่ปูซาน

ในช่วงมัธยมต้น ผมถูกเสน่ห์ของละครที่ได้เห็นครั้งแรกในโรงละครเล็กๆ ในย่าน명륜ดง ทำให้การแสดงกลายเป็นความฝันที่ผมไล่ตาม ซึ่งชีวิตการแสดงก็เหมือนคนไร้บ้านที่ต้องเดินทางไปเรื่อยๆ หลังเรียนมหาวิทยาลัยที่ปูซาน ผมกับเพื่อนร่วมรุ่นก่อตั้งองค์กรละครขึ้น แต่ยังมีความอยากรู้อยากเรียนอยู่ ดังนั้นผมจึงเดินทางไปยังหลายพื้นที่ พบกลุ่มละครหลากสีสัน กระบวนการเรียนรู้และทำงานทำให้ผมได้สัมผัสทั้งละครดั้งเดิม ละครทดลอง ละครมาดัง ละครฉากและละครเพลง

2. กลับสู่ท้องถิ่นอีกครั้ง

หลังโควิด ผมกลับบ้านเกิดและอยากตั้งรากตั้งฐานต่อไป แต่ในฐานะนักแสดงที่ต้องถูกเลือกเสมอ โอกาสในการออดิชั่นจึงไม่มากนัก ต่อมา ผมได้ทำงานกับคณะละครของจังหวัดคยองนัมเป็นเวลา 2 ปี ซึ่งทำให้ผมได้เรียนรู้ถึงความเปิดเผยต่อสาธารณะ ความรับผิดชอบ และภารกิจที่องค์กรสาธารณะควรมี ผมยังได้พบปะกับเพื่อนร่วมงานที่ดี ทำงานร่วมกันด้วยความสุข และภาคภูมิใจที่สามารถตอบแทนประชาชนผ่านโรงละครที่ดำเนินการด้วยภาษีของประชาชน

3. หลักการของผมในฐานะนักแสดง

มีข้อสัญจรบางอย่างที่ผมตั้งใจทำในฐานะนักแสดง อย่างแรก คือ ‘เป็นคนที่จำเป็นในทุกที่’ เมื่อเห็นรุ่นพี่ที่ทุ่มเทให้กับพื้นที่และสร้างองค์กรด้วยหัวใจทั้งหมด ทำให้ผมตั้งใจว่าจะต้องเป็นคนที่จำเป็นในทุกตำแหน่งอย่างน้อยที่สุด อย่างที่สอง คือ ‘อย่าทำให้ผู้ชมที่มาดูการแสดงน่าเบื่อ’ โดยพื้นฐานแล้ว ผมเห็นว่าศิลปะมีหน้าที่สนุกสนานในขณะเดียวกันก็สามารถหยุดคิดได้บ้าง อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่เกิดขึ้นเอง จึงอยากทุ่มเทฝึกฝนอย่างเข้มข้น เพื่อคิดและปรับปรุงตนเอง และทำดีที่สุดในทุกช่วงเวลา ข้อที่สาม คือ ‘ดำรงชีวิตเป็นผู้เรียนรู้’ ผมคิดว่านักแสดงควรเปิดใจรับและเรียนรู้อยู่เสมอ เมื่อพบกับผู้ร่วมงาน ไม่ว่าคนไหนก็ตาม ก่อนที่จะแสดงความคิดเห็นของตนเอง ควรลองเป็นฝ่ายอยู่ในมุมมองของอีกฝ่ายและทัศนคติที่มุ่งจะเรียนรู้นั้นมีความสำคัญ

ด้วยหัวใจของชาวนาทำงานด้วยความสุจริตและเก็บเกี่ยวด้วยความสุข ผมอยากปลูกผลผลิตแต่ละชิ้นอย่างมีคุณค่า