ฉันเคยเป็นเพียงตัวประกอบหนึ่งครั้งและมีบทนำหนึ่งครั้งในชมรมละครของมหาวิทยาลัย และมีบทบาทโดดเดี่ยวในละครโทรทัศน์—นั่นคือประสบการณ์การแสดงทั้งหมดของฉัน ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันทำดีที่สุดแล้ว แต่เมื่อย้อนกลับดู ฉันเห็นว่าขาดหายไปมาก และเสียใจที่ตั้งใจศึกษาความรู้สึกของตัวละครเพียงอย่างเดียว ขณะนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าอะไรคือปัญหาที่แก้ไม่ได้ และความรู้สึกติดขัดที่ฉันไม่พัฒนาต่อผ่านการฝึกฝนหลากหลายวิธี การฝึกพูดบทอย่างสม่ำเสมอ และฝึกการแสดงอย่างต่อเนื่อง ด้วยการวิเคราะห์บทให้พรรคพวกและสถานการณ์และความสัมพันธ์ทั้งหมดของตัวละคร ฉันได้พัฒนาจากนักแสดงที่รู้สึกท่วมท้นไปสู่ความก้าวหน้า แม้ว่าประสบการณ์อาจไม่ใช่สิ่งที่แน่นอน แต่ฉันก็รู้ว่าคุณค่าไม่ควรถูกมองข้าม ในแง่นั้น ฉันรู้ดีว่าสถานะของฉันไม่ใช่ตัวเลือกที่พิจารณาได้ อย่างไรก็ตาม หากคุณสนใจเกี่ยวกับเวลาที่สะสมมาถ่ายทอดความคิดและข้อสรุปของฉัน ฉันจะทำให้ความสนใจนั้นไม่ผิดหวัง ขอบคุณ