สวัสดีครับ ผมชเวอันซึงนักแสดงครับ

ผมเชื่อว่านาทีที่อารมณ์ของคนถูกแสดงออกมาอย่างชัดเจนที่สุด ไม่ใช่ตอนที่แสดงออกมาอย่างยิ่งใหญ่ แต่เป็นตอนที่เลือกคำพูด ลังเลอยู่สักครู่ หรือเงียบเงียบไป

ดังนั้นเวลารับบท ผมจะรอให้อารมณ์ซึมซาบออกมาเองมากกว่าพยายามอธิบายมัน

ผมถูกขับเคลื่อนไปด้วยฉากเล็กๆ หรือบรรยากาศในชีวิตประจำวันง่ายๆ จึงเมื่อพบกับตัวละคร ผมจะให้ความสำคัญกับใจที่ยังไม่พูดออกมาสิ่งที่เว้นว่างไว้มากกว่าคำพูดของคนนั้นๆ

ต่อหน้ากล้อง ผมเชื่อว่ากระทบอารมณ์เหล่านั้นจะแสดงออกผ่านการสบตา จ дыхs และจังหวะเล็กๆ

ไม่ว่าจะเป็นตัวละครธรรมดาหรือสถานการณ์ที่แฟนตาซีและไม่จริง ความรู้สึกก็ยังอยู่บนพื้นฐานของความจริง

“ถ้าสิ่งนี้เป็นจริง ฉันจะรู้สึกอารมณ์อะไรเป็นอันดับแรก” เป็นเกณฑ์ในการสร้างเส้นทางอารมณ์ของตัวละคร

ผมไม่ใช่นักแสดงที่แสดงอารมณ์ออกมาอย่างมากมาย ผมอยากเป็นนักแสดงที่อยู่ต่อหลังฉากและทิ้งความประทับใจไว้ให้ผู้ชม

ผมอยากเติบโตเป็นนักแสดงที่รักษาอุณหภูมิของเรื่องราวอย่างเงียบๆ

ขอบคุณครับ