ในช่วงทศวรรษที่ 20 ต้นๆ ระหว่างที่ไม่มีความฝันและหลงทาง ฉันมักเลียนแบบคนอื่นเพื่อให้ได้รับการยอมรับ ความทรงจำในตอนนั้นทำให้ฉันอยากจะแสดงออกถึงตัวตนที่แท้จริง และด้วยเหตุนี้ฉันจึงเข้าเรียนสาขาศิลปะการละครและภาพยนตร์เพื่อท้าทายความฝันในการแสดง หลังจากเรียนจบ ฉันได้ร่วมงานกับคณะละครเวทีอยู่พักหนึ่ง แต่ยังไม่มีความมั่นใจในการเติบโตในฐานะนักแสดง จึงหยุดฝันไป หลังจากนั้น ในขณะที่ทำหน้าที่นำขบวนพาเหรดยาวๆ ที่สนามบิน ฉันได้สัมผัสความสนใจและปฏิกิริยาจากผู้ชมอย่างใกล้ชิด ความหลงใหลในการแสดงจึงกลับมาอีกครั้ง ตามความรู้สึกนั้น ฉันจึงเริ่มแสดงอีกครั้งในช่วงปลายยุค 30 ซึ่งเป็นอายุที่ค่อนข้างล่าช้า และตอนนี้ฉันกำลังคืบหน้าอย่างมั่นคง พร้อมรักษาความตั้งใจที่ทำไว้ในตอนนั้น。