สวัสดีครับ ผมคือนักแสดงยุนยอมยอง

ผมเป็นชายหนุ่มในช่วงปลายทศวรรษที่ 20 ซึ่งรักการแสดงมาก

แต่ความรักที่มีต่อการแสดงของผมเหมือนความรักที่แสวงหาผลตอบแทนไม่ได้

ผมฝึกฝนและพยายามทุกวันเพราะผมรักการแสดงมาก

ทำไมผมถึงยังไม่ได้รับโอกาสล่ะ?

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานกำลังออดิชัน หรือเพื่อนร่วมงานกำลังทำผลงาน ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า "เมื่อไหร่ที่ฉันจะถึงคิวของฉัน"

ผมเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น และเมื่อแพ้ออดิชันผมก็โทษตัวเองมาก

ผมถามตัวเองว่านี่คือดีที่สุดที่ผมทำได้หรือไม่? ผมอาจทำได้ดีกว่านี้หรือไม่? ผมลงโทษตัวเองมานาน

อย่างไรก็ตามผมก็ลงมือทำและก้าวไปข้างหน้าเพื่อหาประสบการณ์

ไม่ใช่ทุกช่วงเวลาของการแสดงจะมีความสุข มันไม่จริงที่จะพูดว่าทุกช่วงเวลาคือความสุข

ผมร้องไห้มากระหว่างการแสดง ล้มลงและโทษตัวเองในช่วงเวลายาวนาน และผมไม่อาจลืมช่วงเวลานั้นได้

แต่ในช่วงเวลานั้นผมรู้สึกถึงความเป็นส่วนหนึ่งที่ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมงาน และช่วงเวลาดีๆที่ได้ให้ความสำคัญกับกระบวนการมากกว่าผลลัพธ์

เมื่อมองย้อนกลับไปหลายปี ผมได้เห็นตัวเองเติบโต และคิดว่าการเลือกที่จะฝึกฝนการแสดงเป็นการตัดสินใจที่ดีจริงๆ

สำหรับผม การแสดงคือการชักจูง

ผมเชื่อว่าหน้าที่ของผมคือชักจูงทุกคน—ผู้เกี่ยวข้องบนเวทีและผู้ชมทั้งหมด

ผมคิดว่าความจริงใจเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

ไม่ว่าเผชิญกับความยากลำบากใด ความจริงใจจะสื่อสารออกไปเสมอ

ผมคือนักแสดงยุนยอมยองที่ใช้ชีวิตด้วยความจริงใจทั้งหมด